ادعاى باطل بسبب عدم فهم كلام ترمذى افتاده است توضيحش اينكه ترمذى در جامع صحيح خود حديث انا دار الحكمة را بسند خود از شريك از سلمه بن كهيل از سويد بن غفلة از صنابحى از جناب امير المؤمنين عليه السّلام روايت نموده من بعد حسب مذاق قدماى محدثين كه ذكر طرق مختلفه حديث و كلام بر آنست طريق ديگر براى اين حديث ذكر نموده حيث قال روى بعضهم هذا الحديث عن شريك و لم يذكروا فيه عن الصنابحى يعنى بعض محدثين اين حديث را از شريك روايت كرده‌اند و در سند آن صنابحى را ذكر نكرده‌اند و مفاد اين كلام آنست كه بعض محدثين اين حديث از شريك از سلمه بن كهيل از سويد بن غفلة از جناب امير المؤمنين عليه السّلام روايت نموده‌اند و صنابحى را كه در سند ترمذى در ميان سويد بن غفلة و جناب امير المؤمنين عليه السّلام واقع شده است ساقط كرده‌اند و چون بغوى اين كلام ترمذى را ديد بوجه قلت خبرت خود باحوال رجال و عدم امعان در حالات اسانيد مختلفه و مجانبت از غوامض علوم حديث و مسائل درايت دانست كه مذكور بودن صنابحى در سند اين حديث تارة و ساقط شدن او از ان اخرى سبب اضطراب سندست حال آنكه بر ممعنين حذاق و ماهرين سباق واضح و لائح مىباشد كه مروى شدن اين حديث بسندى كه در ان صنابحى مذكور باشد نيز درست است و روايت آن بسندى كه از ان صنابحى ساقط باشد نيز صحيحست زيرا كه سويد بن غفلة تابعيست و او اين حديث را بلا واسطه از جناب امير المؤمنين عليه السّلام شنيده و بواسطه صنابحى هم اين حديث به او از جناب امير المؤمنين عليه السّلام رسيده است و به همين سبب او گاهى آن را بواسطه صنابحى از آن جناب روايت نموده و گاهى بلا واسطه از آن جناب آورده و روايت كردنش اين حديث را بهر دو عنوان محمول بر سماع و اتصالست و صحيح و ثابت ست و ذكر صنابحى از باب مزيد فى متصل الاسانيد مىباشد و هر چند اين امر خود بر متتبع خبير واضح و مستنيرست ليكن بعض نقاد اهل سنت تصريح نيز به اين معنى كرده‌اند حافظ صلاح الدين العلائى در اجوبهء خود كما سمعت سابقا در ذكر حديث انا دار الحكمة گفته و لا يرد عليه رواية من اسقط منه الصنابحى لان سويد بن غفلة تابعى مخضرم ادرك الخلفاء الاربعة و سمع منهم فذكر الصنابحى فيه من المزيد فى متصل الاسانيد و علامهء فيروزآبادى در نقد الصحيح در ذكر حديث انا دار الحكمة گفته و لا يرد عليه رواية من اسقط الصنابحى منه لان سويد بن غفلة تابعى مخضرم روى عن